بله ، ظهورامام شرایط خاصی دارد که البته کسی نمی تواند ادعا کندهمه ی این ها را می داند و محقق شده است تا بگووید پس چرا امام نمی آید؟!

برخی از این شرایط ظهور با علائم ظهور هم زمان است.مثلا وقتی سراسر دنیا را ظلم فرا می گیرد و مردم از همه جا نا امید می شوند و فقط به امید منجی حقیقی بوده اند، زمینه ظهور فراهم شده است.اما اکنون آمادگی جهانی برای ظهور ، کاملا محقق نشده است.هنوزبسیاری از مردم قدر امامشان را نمی دانند و تشنه ی عدالت نشده اند .برای یک بیمار، شناخت دارو و درمان کافی نیست.باید قدمی بردارد تا درمان شود.

ظهور امام شرایط دیگری دارد : وجود 313نفر از انسان ها ی پاک و با تقوا به عنوان فرماندهان سپاه حضرت مهدی(عج)که او را یاری دهند و برنامه های ایشان را اجراء کنند . برنامه های امام جهانی است.پس نباید به کشور خودمان نگاه کنیم ،بلکه باید همه ی دنیا تشنه منجی باشند ، از خدا بخواهند و برای یاری ایشان خود را آماده سازند.دراین باره بیشتر سخن خواهیم گفت.

درباره ی این سه کلمه به توضیح زیر دقت کنید:

علایم در پاسخ قبلی توضیح دادیم،یعنی نشانه های نزدیکی ظهور.

(شرایط) و(زمینه های)هم به یک معنی به کار می روند یعنی مقدمات یک کار.

شرایط ظهور اگر نباشد امام هم ظهور نمی کند.

وجود یاران وفا دار و آمادگی عمومی برای حکومت جهانی از جکله این شرایط است.

تفاوت شرایط ظهور با علائم ظهور در این است که شرایط ظهور در آمدن حضرت اثر دارد و بدون آنها ظهور محقق نمی شود،ولی علائم ظهور نقشی در آمدن حضرت ندارد،بلکه نشانه هایی هستند که می توانند از آنها به نزدیکی ظهور پی برد و مدعیان دروغین را شناخت یعنی اگر کسی ادعای مهدویت کرد ولی قیام او همراه با این علائم نبود به سادگی می توان به دروغگو بودن او پی برد.

بنا براین زمینه ها و شرایط اهمیت بیشتری نسبت به علایم دارند و باید در حد توان خود در تحقق آنها بکوشیم تا حضرت ظهور کند.همانگونه که انقلاب اسلامی ایران با فراهم شدن زمینه ها و شرایط به پیروی رسیدند و نمونه کوچکی از انقلاب جهانی به شمار می رود؛از بین رفتن حکومت ظالم طاغوت 2500ساله،رهبری عالم با تقوا،وجود یارانی وفا دار و آمادگی مردم ایران،همه نمونه های کوچکی از حکومت جهانی امام زمان است.

تطبیق ممنوع!

باید توجه کنیم که نباید علایم را بر کسی یا واقعه ای تطبیق دهیم و بگوییم:این حتما آن علامت است،پس حتما امام زمان امسال یا سال آینده ظهور خواهد کرد.چنین اعتقادی،مردم را نسبت به ظهور نا امید و به شک می اندازد.با اینکه اکثر این نشانه ها،غیر حتمی است و هیچ کدام به طور قطعی در روایات بیان نشده اند.

(آخرالزمان) در قران و روایات،به دو معنا به کار رفته است:

معنای اول:زمان طولانی که از ولادت پیامبر(ص)تا شروع قیامت است.از همین رو حضرت محمد(ص)را پیامبر آخرالزمان نامیده اند.

معنای دوم:زمانی که با ولادت آخرین جانشین پیامبر(ص)هم زمان شده و از زمان غیبت و حضور حضرت مهدی و حکومت جهانی او را بهترین و آخرین دوران حیات بشر بر روی زمین می دانیم.

ویژگی های بین قیامت و ظهور حضرت مهدی مشترک است که از این ویژگی ها به دوران(آخرالزمان)تعبیر شده است،فرار کردن از دین،رو آوردن به دنیا پرستی و آزمایش های بزرگ برای مردم ،از ویژگی های مشترک است.

اما این که مسلمانان ناز را ضایع کنند(بعضی نخوانند و بعضی بد بخوانند)،از شهوات پیروی کنند،به یکدیگرخیانت کرده،کارمندان رشوه خواری کنند،از راهها و جاده ها سلب آسایش و امنیت کنند،خانواده ها در فساد غوطه ور شوند،گرانی زیاد شده،گناه پسندیده شود،مجالس شبانه گناه زیاد شود،فرزندان احترام والدین را نگه ندارند و در یک کلام (از اسلام جز اسمی با قی نماند)،از علایم قبل از ظهور حضرت مهدی(عج)دانسته شده است.

البته این ها به معنای ظالم شدن همه ی انسان ها نیست:بلکه عده ای هم هستند که در راه خدا مقاومت می کنند و نسبت به حلال و حرام الهی بی تفاوت نیستند.

امام باقر(ع) می فرمایند(روزی پیامبر(ص)در حضور گروهی از اصحاب خود فرمودند:خدایا برادران من را به من نشان ده. اصحاب حضرت گفتند:ای رسول خدا آیا ما برادران تو نیستیم؟فرمود:خیر شما اصحاب من هستید.برادران من قومی هستند در آخرالزمان که به من ایمان می آورند در حالی که مرا ندیده اند...استواری هر یک از ایشان در دین خود،از کندن خار ها در شب تاریک و دست گرقتن آتش گداخته،سخت تر است).